In 1984 heb ik mijn vrouw Tiny leren kennen, vanaf het begin was het al duidelijk in de toekomst komt er een hond. Toch heeft het nog 8 jaar geduurd voor we de knoop hebben doorgehakt. Onze eerste malamute; Minka, was een vrij dominante reu waar we heel veel tijd en geduld ingestoken hebben. Om de energie van Minka kwijt te raken zijn we veel gaan wandelen en fietsen. Na 3 jaar kregen we ons teefje Shoany en zij heeft het malamute virus doen oplaaien, ondertussen is onze roedel aardig uitgebreid, als we de vakanties, de trainingen of de wedstrijden doen komen hier nog eens de hondjes bij van onze goede vrienden Paul en Suzanne. De hondjes komen bij ons altijd op de eerste plaats, pas dan de gezelligheid en als laatste de sport en de wedstrijden. Het mooiste voor mij zelf is om met de kart of slee lange afstanden te lopen en gewoon uren met je honden bezig te zijn. Gelukkig hebben Tiny en ik de zelfde passie voor de honden, Tiny voor de show en de verzorging en ik voor de sport anders was het onmogelijk om deze hobby te hebben. Nooit had ik kunnen dromen dat ik ooit zo een mooie hobby zou krijgen. Niet alleen dat ik die, samen met mijn vrouw en de malamutes beleven mag. Maar ook nog eens met tientallen vrienden en bekenden in binnen en  buitenland.

Ik ben de weder helft van Luud Ubaghs, we zijn sinds 1984 samen en in 1991 getrouwd, we kregen onze eerste Malamute toen we 1 jaar getrouwd waren. Luud wilde een hondje voor me kopen, maar omdat we op een flat woonden kon hij niet groot zijn. Het idee van Luud was een teckel... Wat een teckel?! Sorry hoor, maar dat is geen hond voor een vrouw van 1m80, zie je me al lopen… Op de camping bij mijn schoonouders liep altijd een mooie grote poolhond; de Alaskan malamute. Luud had zo zijn twijfels,maar ik mocht kiezen, ik was namelijk veel met hem thuis. Op 13-03-1992 stond er een advertentie in de krant: Alaskan malamute te koop. We hebben gebeld en konden er een komen uit zoeken, we reden ernaar toe en waren meteen verkocht. We namen de grootste, zijn naam werd Minka. Ik heb met Minka alle cursussen gedaan van gehoorzaamheid, die haalde hij allemaal met gemak.We wisten dat het geen makkelijk ras was en dat hebben we geweten. We hebben met veel vallen en opstaan hetgeen bereikt wat we nu hebben een leuke makkelijke en stabiele roedel. De verzorging doe ik meestal zoals eten klaar maken en wassen en kammen en de rest doen we allemaal samen. 'S ochtends wandel ik alleen met de hondjes en 's avonds samen met Luud. We proberen 3 tot 4 keer per week met ze te trainen, ik ga dan met de oudjes en evt. met de pups wandelen totdat ze terug komen. Ik hou niet zo van snelheid dus op vakantie neem ik de oudjes voor de slee en ga dan met hun lekker sleeën. Als je dan de kopjes van die hondjes ziet dan geniet je dubbel zo veel. Mijn passie ligt meer bij de shows, ook op dit gebied halen we leuke resultaten.

Zo’n 14 jaar geleden kwam ik, na andere rashonden te hebben gehad, in aanraking met de Alaskan Malamute. Ik wilde toen een hond hebben waar ik iets mee kon doen, na het lezen van diverse boeken kwam ik terecht bij de Malamute en bij toeval bleek dat er bij ons in de buurt een fokker zat. Na een paar bezoekjes aldaar werd mijn liefde voor de Malamute alleen maar groter. Toen ik een tijdje op mijn eerste pup moest wachten, vroeg deze fokker me mee om een keer mee te gaan trainen met de honden. Ik hoor nog steeds zijn woorden toen hij zei: “Als je hier eenmaal mee begint kom je er niet meer vanaf”. Enige tijd later kreeg ik mijn eerste Alaskan Malamute en tot mijn vreugde bleek dit ook nog een goede loper en leaddog te zijn. Omdat ik toen in Mesch woonde en een goede hond had belde de fokker mij op met de vraag of ik interesse had om met een koppel uit Mariadorp, die ook Malamutes hadden, te gaan trainen. Ik hoefde hier niet lang over na te denken en heb hier direct positief op gereageerd. Zo wilde het dus dat ik met Tiny en Luud in aanraking kwam. Eerst was het alleen maar trainen met de hondjes, maar al snel ontstond er een hechtere band tussen ons. Samen zijn we begonnen met het “mushen”. Dit ging allemaal niet zonder slag of stoot, wij waren immers leken op dit gebied en een goede musher geeft zijn geheimen natuurlijk niet prijs aan een beginneling. Maar langzaam aan ging alles beter. We begrepen de honden beter, we gingen onze eigen karren bouwen en langzaam kregen we ook aansluiting bij diverse mushers. In het begin hadden zowel Luud als ik een eigen span met honden, maar door de jaren heen zijn we de honden bij elkaar gaan inspannen. Reden hiervoor was dat ik op een gegeven moment even wat minder met de honden kon trainen en ook omdat wij zelf het leuker vonden om langere tochten met onze “Mallies” te maken.  Tegenwoordig als “handler” van Luud doe ik nu lekker mee met de hondjes inspannen en verzorgen en samen met Tiny gaat ons dat goed af. Dit blijkt ook uit de resultaten op de diverse wedstrijden. Ik hoop dat ik dit nog in lengte van dagen kan en mag blijven doen…

Ik ben in aanraking gekomen met de Alaskan Malamute dankzij mijn ouders. Toen ik nog niet kon lopen en nog in de Maxi-Cosi zat namen ze mij mee naar Luud en Tiny en zetten mij daar gewoon op de grond tussen hun honden. Ik vond honden toen al leuk en naarmate ik ouder werd wilde ik er steeds meer mee gaan doen. Tegenwoordig ga ik alweer wat jaartjes ieder weekend mee om met de ‘mallies’ te trainen, dat doe ik met heel veel plezier. Ik help dan met de honden uit te laten en in te spannen. In het begin van het seizoen ga ik met Tiny en hondjes die niet meelopen in het team wandelen, daarna maken we samen het drinken voor het team klaar. Later op het seizoen ga ik mee op de kar (als extra gewicht), dat is natuurlijk geweldig, modder tot in mijn oren en de zand tussen de tanden maar altijd met een smile van oor tot oor. Op wedstrijden maak ik bijna altijd de foto’s en filmpjes, als ik daar niet mee bezig ben vind je me wel weer bij de hondjes om ze uit te laten óf om gewoon lekker met ze te knuffelen. Ik ben tussen de malamutes opgegroeid en kan me niks anders meer voorstellen; ze zijn echt een deel van mijn leven geworden! Zelf hebben we momenteel twee malamutes Eros en Gayuka. In de toekomst wil ik zelf een step team hebben zodat ik nog lang met de malamutes bezig kan zijn.    

Zij hebben ons met de hunnekes altijd door dik en dun gesteund. Zelfs toen we tot 2 maal toe een bouwval kochten, stonden ze dag en nacht klaar om ons hiermee te helpen, dankzij hen hebben we nu een mooi paradijsje voor ons en de hunnekes. Ik denk dat mijn ouders zoals alle ouders wel graag oma en opa wilden worden, alleen het lot besliste anders. Dit houd in dat ze nu grootouders zijn van 7 tot 8 malamuters. Mede door hun “sponsoring” is het voor ons mogelijk om deze hobby te beoefenen. Margo & Bas: bedankt!!!

Ook de opa en oma van Luud hebben altijd voor ons en de hunnekes klaargestaan. Opa is jammer genoeg in 2004 overleden, hij heeft ons al die jaren voor 100% gesteund, ook al was hij het op zijn lekker eigenwijze manier niet altijd met ons eens. Mede door zijn toedoen en hulp zijn we met de sport begonnen. Oma Liese is nog altijd onze oase van rust. Lekker even bijpraten en met haar enorme levenservaring geeft ze altijd goede raad. Soms let ze ook op de hunnekes als ze loops of ziek zijn. Ze weet ook altijd precies hoe ze ons en vooral de hunnekes weet te verwennen. Als we speciale activiteiten hebben is oma altijd van de partij of het nu een rondje met de kerstman is of het oogstdankfeest je kunt altijd op haar rekenen.  Dank je wel opa & oma.